شعر تنهایی رو تو سکوت لحظه ها نوشتم

با یاد تو از شهر بی وفایی ها گذشتم

رفتنت مثه آغاز غروب می مونه

سرد سرد اینو شب بی ستاره می دونه

غزل رفتنت رو خیال خیسم می خونه

می گم آغاز پاییز

وقت شب بی خاطره می مونه

اینو انتظار چشای خیسم پشت پنجره می دونه

بازم یاد انتظار تو شب یلدا

شب رفتنت باز تو خیالم منو دیوونه می کنه

قصر آرزوهامو آروم آروم ویرونه می کنه

بازم نامه های من به ستاره ها

سکوت تلخ بغض مه گرفته روی ترانه ها

من هنوز منتظرم ستاره

روزای سرد زمستون واسم شده یه خاطره

نگو چی شد گل سرخ کنار پنجره

اونم مثه عشق تو یه روز میمیره

فرصت زنده شدن نیست آخه خیلی دیره

یادته اون روزای دلواپسی

چی شده عزیزم انگاری اومده تو دشتمون بی کسی

یادته گفتی عزیزم اگه می ری سفر

این قلب پریشونو با خودت ببر

یادته چقدر منتظرت موندم تو اون سرما

دیگه نمیاد نازنین اون شب بلند یلدا

یادته با هزار دلهره نامه هامو وا میکردی

دیدم داشتی  اسمتو از کنار اسمم جدا می کردی

دیگه عزیزم فرصت عاشقیمون تموم

بخدا نازنینم بودن منو تو دیگه حروم

آ خه نازنینم عشق این روزا دروغ

عشق ستاره ها عزیزم بی فروغ

آخه عزیزم فقط تو بودی یادگارم

نمی خوای بپرسی چی شد روزگارم

بخون برایم امشب که دلم تنگ است